Bij deze zeer waarschijnlijk ons laatste berichtje op de site. We hebben sinds maandag een vreselijk slechte internetverbinding. Waarschijnlijk wordt dit veroorzaakt door een kapotte kabel ergens voor de kust van Kenia. Heel Oost Afrika schijnt problemen te hebben met internet. De verbinding valt zo nu en dan weg en als we verbinding hebben is deze enorm traag. Het is al lastig om deze update op de site te zetten, laat staan dat we foto’s kunnen uploaden. Erg jammer want afgelopen weekend hebben we het Akagera Nationale Park bezocht. We hebben hier prachtige foto’s gemaakt.

Via Arnold en Winnie hebben we een echte safariauto kunnen huren! Samen met hen, de drie kinderen en onze vriend Andy uit Cananda zijn we zaterdagochtend vroeg vertrokken richting Akagera. Rond het middaguur kwamen we aan in het hotel. We hadden broodjes meegenomen en we dachten lekker buiten op het balkon te gaan zitten eten. Helaas…… na  een paar seconden werden we omringt door bavianen. Stom! daar hadden we niet aan gedacht. We pakten snel het eten bij elkaar om naar binnen te gaan, terwijl we elkaar aankeken en vroegen “jij hebt toch de sleutel?” …….. De sleutel lag dus nog binnen.

Na de lunch hebben we wat rondgekeken bij het hotel, een prachtige omgeving met uitzicht over het meer. Helaas konden we geen duik in het zwembad nemen, want het onweerde. Aan het eind van de middag zijn we nog wat gaan rondrijden in het park, we zagen bavianen en impala’s. Na een heerlijk diner en een warme douche zijn we vroeg ons bed ingedoken.

De volgende ochtend ging de wekker om 5.15 uur. Tja, als je wilde dieren wilt zien, moet je  er vroeg bij zijn. Helaas viel dit enorm tegen. Het regende pijpenstelen, waardoor de eerste twee uur geen enkel beest gezien hebben. Wel was het rijden op zich een enorm avontuur. Laten we zeggen dat de slipcursus, die Mark in December nog gevolgd heeft, geen weggegooid geld was. Toen het eindelijk wat opklaarde kwamen de eerste dieren tevoorschijn; impala’s, bavianen en waterbokken. Onderweg stopten we bij een meer met veel nijlpaarden, prachtig om te zien!

Tegen lunchtijd kwamen we op de grote vlakte aan en in de verte zagen we de zebra’s en buffels al grazen. Na een gezellige picknick zijn we de zebra’s en buffels van dichterbij gaan bekijken, heel erg mooi!

Helaas hebben we geen giraffes gezien, ondanks dat deze dieren vrij veel voorkomen. Ook hebben we de olifanten gemist, maar dat schijnt vaker te gebeuren, omdat deze niet veel voorkomen. Ondanks dit, was het een geweldige ervaring!

Vandaag was het eindelijk zover. We gingen naar Mutare. Jammer genoeg niet met onze contactpersonen, Hans en Margo, maar met Method en Mary. Hans heeft door een tot nu toe onbekende ziekte, terug moeten keren naar Nederland. Method en Mary hebben in 1995 de basis in Kigali gestart. Zij zijn ook nauw betrokken bij de ontwikkelingen voor Mutare. In Mutare is op dit moment nog niet veel. Er staat een zeecontainer, welke dienst gaat doen als opslag en kantoor en er staan 2 grote watertanks. Deze zijn geschonken door Volvo Broekhuis Assen. De watertanks worden gevuld door middel van een pomp welke beneden in de vallei staat. Tegen een geringe betaling kunnen mensen hier water halen.

In Mutare willen ze dit jaar beginnen met de bouw van een kleuterschool en huizen voor weduwen waar tevens weeskinderen bij worden ondergebracht. Doordat Hans afwezig is ligt het jammer genoeg even stil. Het sponsorgeld welke wij hebben ingezameld voor de bouw van de kleuterschool, is inmiddels opgelopen tot bijna 4000 euro. Een geweldig bedrag. Namens Hans en Margo iedereen ontzettend bedankt voor zijn of haar bijdrage.

Onderweg natuurlijk nog een paar leuke foto’s genomen welke we jullie niet willen onthouden.

Graag ontvang ik eind volgende week, dus uiterlijk 24 februari 2012, de bestellingen voor de sieraden van Aprecom!!! De dames hebben namelijk voldoende tijd nodig om de sieraden te maken, voordat ik terug ga naar Nederland. Klik hier of ga naar de “Moriah Boutique” om de sieraden te bekijken en stuur een email naar estherslomp@hotmail.com met daarin een omschrijving van wat je wilt bestellen. Het geld kan worden overgemaakt naar 86.11.14.477 t.n.v. E.M. Slomp en/of H.J. Haan o.v.v. sieraden Aprecom.

Mark is de week begonnen met een verkoudheid. Was het de overgang tussen het zeer warme Kigali en de kou in de bergen van Kinigi, of gewoon overgenomen van onze reisleider? Na twee dagen is de verkoudheid zo goed als over. Of het alle zegeningen zijn geweest of de hollandse pot met aardappelen en bloemkool zullen we niet weten.

Dinsdagmiddag moeten we even oppassen op de kids van de onderburen. Zo Nederlands als we zijn, gaan we pannenkoeken bakken. De aantallen welke ze opgegeven hadden, gingen er dubbel en dwars in. Na de nodige verhaaltjes de kids op bed gestopt en wachten tot we weer afgelost worden.

We hebben dan wel een beetje vakantie, maar het haar groeit wel door. Mark gaat dus op donderdag morgen naar de onderbuurvrouw, Winnie. Ze schijnt redelijk te knippen. Vaardig als ze is met de tondeuse doet ze eigenlijk perfect werk. Ik kan er weer even tegenaan.

Op de Vocational Training School verloopt  alles best wel soepel. Theorielessen over tekening lezen, omrekenen van eenheden en werken met de gradenboog. Voor de praktijk gaan we naar het veld buiten achter de timmerwerkplaats. Hier gaan we metselen met modder. Onder waarnemend oog van de teacher gaat dit hartstikke goed. De jongens op de VTS laten weten dat er 13 maart een examen aan zit te komen. Mark wil graag weten wat de jongens nu hebben geleerd. Of de theorie over gereedschappen, schroeven en spijkers, het tekening lezen, constructies en gebruik van de gradenboog een beetje is blijven hangen.

Esther heeft zich deze week weer nuttig gemaakt op de ‘Preschool’ (kleuterschool) en de basisschool. Niets nieuws hier over te melden…

Zaterdag hebben we een tweetal genocide memorials bezocht. Een kerk in Nyamata en een kerk in Ntarama. In Nyamata zijn we met de beveiliging in een massagraf geweest. Links en rechts liggen overblijfselen van Afrikanen. Een brok schiet in de keel. Wat is dit vreselijk om te zien. In de kerk zelf hebben ze alle kleren van de duizenden slachtoffers op de banken van de kerk gelegd. Als je hier tussendoor loopt, voel je wat voor een hel het moet zijn geweest in 1994. Hetzelfde geldt voor de kerk in Ntarama. Ook hier liggen de kleren van de slachtoffers op de kerkbanken. Kisten met overblijfselen staan opgesteld voor in de kerk. De plaatselijke gids wijst naar de gaten in de gevel welke door granaten zijn veroorzaakt. Alles bij elkaar een gruwelijk tafereel. De manier waarop we geconfronteerd worden is wel heel respectvol. Aangeslagen keren we weer terug naar Kigali.

Afgelopen vrijdag was het dan zo ver. Ons weekend naar Volcanoes National Park is aangebroken. Voor de verandering was onze reisleider te vroeg om ons op te halen. We zaten nog aan de lunch. Na een rit van ongeveer 3,5 uur zijn we aangekomen bij Kinigi Guesthouse. Bagage op de kamer gebracht en gelijk het terras op om van het uitzicht te genieten. Uiteraard ontbreekt een biertje hier niet bij. De normale zijn op, dus we moeten het met een grote doen…..

Na het avondeten kunnen we warm douchen. Wat een verrukking. Heerlijk. Muskietennet over het bed getrokken en de lichten uit gedaan. Om 6:15 worden wij aan het ontbijt verwacht. Een dikke omelet, toast en fruit. Een stevig ontbijt. Om 7:00 moeten wij ons melden op het hoofdkantoor voor de gorilla tracking. Hier worden we verwelkomt met een traditionele dans. Een uurtje later stappen we in diverse auto’s om via een off-road deels de berg op te gaan. De rest gaat per voet. Onze gids houdt ons allemaal goed in gaten. Iedereen moet bij de groep blijven. Halverwege sluit er een andere man bij de groep aan met een geweer. Deze is om ons te beschermen tegen de buffels. Na een stevige tocht van ongeveer anderhalf uur, moeten wij de rugzakken afdoen en achterlaten bij de bewakers. We zijn bijna bij de gorilla’s.

Na nog geen 2 minuten lopen wordt er al gewezen. De eerste gorilla. Een kleintje. Achter de boom zit een silverback. Dit is het broertje van de silverback die de groep aanvoert. Hier gaan we even mee op de foto. 10 meter achter ons zit de rest van de gorillagroep. De groep is totaal 14 gorilla’s groot. De leider van de groep, een silverback genaamd ‘sleepy’ zit heerlijk op zijn troon en kijkt rond. 1,70meter lang wordt hij geschat. Een prachtig beest. Links van ons zit een moeder met een 3 maanden oude baby. Een uur hebben wij om van dit mooi’s te genieten. De jeugd ging in allerlei leuke pose’s liggen voor de camera.

Het gevoel dat je midden in de groep staat in onbeschrijfelijk. Esther nog bij het been gegrepen doordat een kleine gorilla wil spelen. Zulke mooie beesten en we communiceren gewoon met ze, hu-uhmmm.

Zoveel foto’s gemaakt dat het moeilijk is om de mooiste met jullie te delen. Geniet zelf maar.

Afgelopen zaterdag hebben we een bezoek gebracht aan de studentenstad Butare. Naast de nationale universiteit is daar ook het National Museum te vinden, waar van alles is te zien over de geschiedenis en cultuur van Rwanda. Dit was erg interessant! Er is onder andere een traditionele hut te zien, waar de mensen vroeger in leefden. Dit keer waren we op pad met onze vaste taxichauffeur Elija. Hij herkende veel dingen die werden tentoongesteld vanuit zijn eigen kindertijd en het leuke was dat hij enthousiast bleef vertellen hierover.

De reis er naar toe was natuurlijk weer prachtig. Hieronder een aantal foto’s

Zondag zijn we vertrokken naar Bukora. Dit is een klein dorpje in het zuidoosten van Rwanda vlakbij de grens met Tanzania. Hier wonen Rwandesen, die al ver vóór de genocide die plaats vond in 1994, zijn gevlucht naar Tanzania en die daar nu niet meer gewenst zijn. Deze mensen kwamen bij terugkeer naar Rwanda in eerste instantie in een vluchtelingenkamp terecht en bouwden een tijdelijk onderkomen: hutten gemaakt van gras, stokken en plastic. In de afgelopen jaren heeft het Rode Kruis voor deze mensen huisjes gebouwd en zo zijn hier verschillende kleine dorpjes ontstaan. Ondanks dat er nu huisjes zijn, leven de mensen nog steeds heel primitief hier. Er is geen stroom, water moet je een eind verderop boven aan de heuvel halen, koken gebeurt buiten op de grond, afwassen trouwens ook (zie foto’s!) en er zijn geen winkels in de buurt. De omgeving is hier prachtig!

YWAM heeft hier een klein huisje en een kleuterschooltje. Hier gaan 34 kinderen naar toe en dat moet allemaal in een piepklein lokaaltje. Wel hebben ze het schooltje leuk aangekleed met mooie tekeningen en posters. Let eens op de posters met de maanden erop! YWAM wil onder andere via deze school de kinderen en hun ouders benaderen met de bedoeling mensen in te laten zien wat een juiste manier is om met kinderen om te gaan. Veel kinderen worden slecht verzorgd, mishandeld en soms misbruikt. De mensen hier zijn zelf in slechte omstandigheden opgegroeid en weten vaal niet wat liefde krijgen en liefde geven is… Er is nog een hoop werk te doen hier… Het is goed om te zien hoe Celestin (medewerker van YWAM) de kinderen op een enthousiaste en positieve manier benadert op school!

Voor ons zelf was het een leuk om mee te maken hoe het is om zo primitief te moeten leven. Bekijk de foto’s van ons onderkomen en de douche maar eens! In het huisje waar wij sliepen zaten vleermuizen en voor de mensen die het nog niet wisten, dit zijn nachtdieren. Mensen, zoals wij, zijn GEEN nachtdieren. Je snapt dit gaat niet samen en wij verloren het van de vleermuizen. We hebben dus fantastisch geslapen!

Maandag zijn we naar Kiyanzi, het dorp aan de andere kant van de vallei, gewandeld. Een wandeling door een prachtig gebied met adembenemende uitzichten. Ook een vermoeiende wandeling in de hete zon en de berg op, maar het was zeker de moeite waard. Natuurlijk moest er ook nog gewerkt worden; Mark heeft de kozijnen voor de kerk ingemeten, zodat deze in Kigali kunnen worden gemaakt.

Dit waren voor eerst weer de verhalen en foto’s. Hopelijk genieten jullie in het koude Nederland er net zo van als wij hier! We vinden het leuk om reacties op de site te lezen, dus blijf ze plaatsen! Tot snel.

Het is gelukt, ik heb foto’s kunnen maken van de sieraden die hier worden gemaakt! Klik hier om de foto’s en de prijzen te bekijken of ga naar de pagina “Moriah boutique’.

Afgelopen werkweek heeft vooral in het teken gestaan van het inrichten van de winkel van Aprecom (het AIDS/HIV hulpprogramma). Het team van Aprecom heeft het plan om een winkeltje op de basis te openen waar onder andere de handgemaakte spullen van de vrouwen met AIDS/HIV worden verkocht, maar ook frisdrank, koekjes, snoep, zeep, toiletpapier, enz. De winst uit de winkel willen ze weer investeren in hun hulpprogramma en natuurlijk voor een deel teruggeven aan de vrouwen.

Maandag, 9 uur, begon onze zoektocht naar een koelkast, want het is hier in het warme Kigali wel zo prettig om een heerlijk gekoeld drankje te kunnen kopen. Nou, we kunnen jullie wel vertellen dat het kopen van een koelkast niet de gemakkelijkste taak is hier in Afrika! Nadat we een koelkast hadden uitgekozen, bleek er op het showmodel een kras te zitten. Men wilde niets van de prijs afdoen, dus wilden we een nieuwe zonder kras. Deze zouden ze voor ons gaan halen, maar dan moesten we een halfuurtje geduld hebben. Als ze hier zeggen een half uurtje, bedoelen ze meestal een uur. Dat was ook nu weer het geval. Dus na een uur wachten bleek er geen andere koelkast te zijn en konden we alsnog de koelkast met de kras met korting mee krijgen. Uiteindelijk waren we om half 3 ‘s middags terug op de basis met een koelkast!

Verder heb ik, Esther, geholpen met het verder inrichten van het winkeltje. Het ziet er leuk uit! Mark heeft gisteren als allereerste klant een fanta gekocht!

En zie hier op de foto, de prachtige koelkast!!!

Hieronder wil ik jullie nog wat foto’s laten zien van de huisbezoeken die ik heb gedaan. Op de foto’s zie je het huis van de mevrouw in de roodgekleurde jurk. Het meisje met het roze t-shirt is haar dochter en heeft ook HIV. Deze mevrouw lag 2 jaar geleden op sterven, maar sinds ze hulp heeft van Aprecom is ze niet meer in het ziekenhuis geweest! Ze is zo enorm dankbaar, geweldig om te zien!

Hieronder zie je nog een aantal foto’s van vrouwen die bezig zijn met het maken van sieraden en manden.

Al weer meer dan een week voorbij sinds ons laatste bericht. Hoog tijd om onze belevenissen met jullie te delen. Excuses dat het wat langer heeft geduurd, maar het internet werkte niet echt mee deze week. De tijd gaat ook zo snel hier…. het is al weer februari!

Zoals je hierboven ziet, hebben we een poging gedaan om een schoolfoto te maken. Het is uiteindelijk gelukt, maar het had heel wat voeten in de aarde. De leerkrachten wilden alle kinderen netjes op een rij hebben staan. Je snapt dat dit heel lastig kan zijn met kinderen, zeker als je bedenkt dat de kinderen hier vanaf 3 jaar beginnen op school. Telkens als de rij weer aardig netjes was, liep er weer een peuter of kleuter uit de rij en kon de juf weer opnieuw beginnen. Het duurde al met al zo lang dat het hele avontuur eindigde met allemaal huilende peuters en kleuters. Gelukkig is de foto gelukt!

Mark en zijn VTS studenten zijn de hele week druk geweest met het aanleggen van internet voor de scholen hier op de basis. Ze zijn er erg blij mee en het is goed om te zien dat ze nu meer gebruik kunnen maken van het internet. Het blijft bijzonder om te merken hoe weinig mensen hier soms weten. Zo was ik afgelopen week in gesprek met iemand over internet. Ik begreep maar niet wat ze bedoelde en na ongeveer 10 minuten miscommunicatie, realiseerde ik me dat ze helemaal niet begreep hoe internet werkt. Ze kon niet bevatten hoe mensen in Nederland iets kunnen zien op de computer wat je hier in Rwanda op internet zet….

Ik, Esther, vertelde jullie eerder over de sieraden. Helaas heb ik nog geen foto’s kunnen maken, omdat alle spullen ingepakt zijn. We hebben deze week namelijk het winkeltje hier op de basis opgeknapt. De foto’s volgen zo snel mogelijk.

Afgelopen week hebben we ook een bezoekje gebracht aan Cards from Africa. Dit is een project waar (oudere) weeskinderen kaarten maken van gerecycled papier. Het papier maken ze zelf van oud papier. De kaarten zijn echt prachtig. Neem eens een kijkje op www.cardsfromafrica.com. Je kunt online kaarten bestellen en de opbrengst gaat naar deze wezen zodat zij voor hun broertjes en zusjes kunnen zorgen!

Afgelopen vrijdag hebben we onszelf maar weer eens verwend. Ze hebben hier namelijk een goede pizzeria. Het wordt door een Italiaan gerund. We hebben heerlijk gegeten. Weet je, een pizza smaakt nog lekkerder na een week van rijst, bonen en doperwten. Dit eten hier op de basis komt ons soms de neus uit…!

Elke laatste zaterdag van de maand is het Umuganda. Dit is een landelijke schoonmaak/opknapdag. Alle Rwandezen zijn verplicht om hieraan deel te nemen en wij ‘mochten’ ook mee! Deze keer was het de bedoeling om het plaatselijke voetbalveld verder af te maken. Wat een spektakel! Ontzettend veel mensen die gezellig staan te kletsen en maar een paar mensen die aan het werk zijn. Als je 10 minuten bezig bent geweest, wordt je al weer afgelost. Echt werken op z’n Afrikaans dus. Het grappige is dat er door de locale bevolking veel over ons, Muzungu’s (= blanke), gekletst wordt in Kinyarwanda en dat de mensen van de basis dit kunnen vertalen. Het bleek dat de mensen zich er over verbaasden dat Muzungu’s zo hard konden werken, hahaha!

Hierboven zie je ons keihard aan het werk!

‘s Middags hebben we een bezoek gebracht aan House of Hope. Dit is een weeshuis / opvanghuis voor straatkinderen. Er wonen nu 10 jongens. Het was enorm indrukwekkend. Ze lieten ons een filmpje zien over het leven van deze kinderen (dit filmpje kun je ook op youtube vinden, zoek op: streetlife Kigali). Gek, je weet dat deze kinderen bestaan en natuurlijk vonden we het altijd al afschuwelijk, maar wanneer ze naast je staan, zo jong, met hun verhaal, dan raakt het je zo enorm… Vreselijk dat deze kinderen zelf de beslissing nemen om niet meer bij hun ouders te blijven wonen, omdat ze mishandeld worden, geen eten krijgen en niet naar school kunnen. Ze kiezen daarom liever voor een leven op straat, wat betekent slecht eten, drugs, stelen en opgepakt worden. Sommige jongens van een jaar of 10 hebben al 4 keer in de gevangenis gezeten! Daarentegen is het enorm goed om te zien hoe tevreden en gelukkig deze jongens nu zijn. Ze gaan naar school, hebben goed te eten en zetten zich in door middel van dans om andere straatkinderen te bereiken en toch voelt het ergens niet goed omdat ze niet bij hun eigen ouders op kunnen groeien.

Hierboven zie je de jongens dansen en daar zijn ze goed in! Die Afrikanen zijn zo soepel. Ernaast zie je een groepsfoto, de man die naast Esther staat, leidt het opvanghuis. De andere ‘muzungu’s’ komen uit Zwitserland en verblijven ook op de basis.

Zondag zijn we gaan zwemmen. Hier op de basis woont een gezin (Nederlandse vader en Rwandeze moeder) met drie kinderen en toen ze hoorden dat Esther in Nederland zwemles geeft, hebben ze gevraagd om een paar keer met de kinderen te gaan oefenen. Het was een erg leuke en gezellige dag. De kinderen gaan al goed vooruit. In het begin waren ze erg bang, maar aan het einde van de middag hadden ze hun angst overwonnen! Hieronder nog wat foto’s:

Dit was het voor deze week, hopelijk volgt de volgende update sneller!

Groeten uit een warm Kigali!!!!

Deze week begon met het vervelende nieuws dat Hans en Margo (het Nederlandse echtpaar dat hier woont) terug moesten naar Nederland. Het enige leuke aan deze situatie is dat wij de rest van onze tijd in Rwanda in hun huis mogen logeren. Dat maakt het leven hier een stuk prettiger. We hebben een eigen douche en toilet, een koelkastje en een gasfornuis. Wat voelt dat als een luxe!

Ik, Esther, heb me deze week wat meer verdiept in Aprecom, het AIDS/HIV hulpprogramma. Woensdagmiddag heb ik één van de supportgroups bezocht. Hier komen met name vrouwen samen om met elkaar te zingen, te praten, elkaar te steunen, enz. Het was erg bijzonder om mee te maken. Zoals je ziet zijn we er met de motortaxi naar toe gegaan! Dit was een ruige rit over een steile zandweg vol met gaten en die brommers gaan minstens 60 km/uur.

De mensen zijn zo vrolijk en hoopvol, ondanks alles wat ze tegenzin in het leven. Veel van de vrouwen zijn geinfecteerd door verkrachtingen tijdens de genocide. Vervolgens zijn velen van hen verlaten door hun man omdat ze besmet zijn. Dit betekent geen inkomen, zelf een baan vinden lukt ook nauwelijks, wat weer tot gevolg heeft dat er weinig eten is en dat de kinderen niet naar school kunnen. Gelukkig zorgt YWAM ook voor praktische hulp in de vorm van eten en geld om de school voor de kinderen te kunnen betalen.

Daarnaast biedt YWAM deze vrouwen werk aan in de vorm van het maken van handgemaakte artikelen, zoals kettingen, oorbellen, armbanden, vazen, manden, enz. Volgende week komt er een nieuwe ‘vracht’ binnen, waarvan ik foto’s zal gaan maken en op deze website zal zetten, zodat jullie allemaal een rijkelijke bestelling kunnen plaatsen, zodat deze vrouwen weer wat inkomsten hebben!

Ook heb ik afgelopen week huisbezoeken gedaan, onvoorstelbaar hoe sommige mensen hier leven. Kleine huisjes van klei, waar een moeder met 4 kinderen in moet leven, warm en benauwd, geen wasgelegenheid, geen wc, geen stromend water…. Ik heb helaas nog geen foto kunnen nemen, ik was gewoon te veel onder de indruk dat ik vergeten ben foto’s te maken, volgende week kan ik jullie hopelijk iets laten zien.

Mark is de hele week weer druk bezig geweest om de jongens van de VTS iets te leren! Ik moet zeggen, het gaat hem heel goed af. Inmiddels ben ik in het bezit van een foto waarop te zien is hoe Mark theorieles geeft, leuk voor jullie om te zien, toch?!

Dit weekend zijn Mark en ik een weekendje naar Gisenyi bij het Kivu meer geweest. Erg leuk om eindelijk iets van het land te zien. Het was even spannend of het allemaal zou lukken…. we hebben van te voren tig keer gebeld en gemaild naar het hotel met de vraag of we een kamer konden reserveren. Elke keer beloven ze dat ze je terug zullen mailen of bellen, maar dat doen ze natuurlijk niet echt hier in Afrika. Gelukkig was er toch een kamer voor ons beschikbaar.

Daarnaast was het spannend of we er ook zouden komen, want ons plan was om een auto te huren. Na 2 1/2 uur wachten konden we een auto mee krijgen (de auto moest namelijk nog voor een onderhoudsbeurt en weet ik veel wat allemaal nog meer…) waarvan de linker buitenspiegel kapot was, er een enorme kras op het linker portier zat en er een flink aantal sterretjes in de voorruit zaten. Verder reed de auto overigens prima! We hebben nooit een rijbewijs hoeven laten zien, blijkbaar is je huidskleur hier voldoende bewijs dat je kunt rijden…

Het was even lastig om de weg te vinden, want ze doen hier niet aan bewegwijzering. Het beste is op je gevoel te vertrouwen en te vragen aan medeweggebruikers of je op de juiste weg zit. Na een prachtige rit door een betoverend landschap en leuke dorpjes kwamen we heelhuids aan in Gisenyi. We hebben het weekend vooral genoten van het weer, het heerlijke eten en de prachtige omgeving van het meer. Foto’s zeggen meer dan woorden…

Afgelopen maandag was het zover. We zijn ingedeeld. Esther op de primary school en Mark op de vocational training school onderdeel construction. Om 8:00uur zit ik, Mark, paraat in de klas. Langzaam aan lopen de studenten binnen. 5 stuks in totaal. 3 voor construction en 2 voor de naailes. Om 8:20 zijn we gestart  met een voorstel rondje en bidden.

Nou Mark, daar buiten staat een zeecontainer en daar moet een dak op. Oke, makkie……. Na gekeken te hebben wat er aan materiaal is, zijn we aan de slag gegaan. Resultaat eind van de week, dak erop.

Tussendoor twee theorie lessen gegeven over de haakse slijper en het lasapparaat. Wat dit betreft een goede week gehad. De middagen besteed aan onderhoud op de basis. Lekkende kranen en afvoeren voornamelijk. Alles is weer waterdicht.

Esther is begonnen met de achterstallige administratie op de school weg te werken. Administratie van maar liefs 2 jaar geleden. Als er een docent niet op komt dagen, kan Esther ook wel de Engelse les doen. Daar sta je dan voor een groep 7-jarige Rwandese kinderen die de nieuwe juf uittesten door met elkaar in het Kinyarwanda te fluisteren!

Donderdag met Odeth, de leider van de Apricom (AIDS/HIV) gesproken. Ook hier ligt veel werk. Gekeken gaat worden waar voornamelijk Esther kan helpen. Hierover later meer!

Vandaag, zondag, zijn we naar de kerk van David & Christine (zij werken beide hier op de school) geweest. Volgens ons helemaal aan de andere kant van Kigali. Halverwege de eerste dienst binnen gelopen. We konden gelijk naar voren om ons voor te stellen, mag je even een praatje houden voor zo’n 500 man! David vertaalde alles in het Kinyarwanda. De tweede dienst ging volledig op z’n Afrikaans. Prachtig om mee te maken. Veel zang van koren, handen klappen, dansen en geschreeuw. Het ging allemaal in het Kinyarwanda, maar gelukkig werd er voor ons getolkt.

Ook mochten we beide helpen met koken dit weekend. Deze foto’s willen we jullie natuurlijk niet onthouden! Heel veel groetjes!